• British flag
  • Drapeau Français

Achtergrond

"Mijn "buurjongen" Jan Bos smm was 39 jaar missionaris in Congo. Ik ben opgegroeid met avontuurlijke verhalen en dia's over zijn belevenissen in Congo. Vanaf de lagere schooltijd had ik de droom om hem daar te mogen bezoeken en zo diep mogelijk het binnenland in te gaan. Vele jaren later (1999) was het zo ver. Ik mocht hem begeleiden op zijn afscheidsreis naar "zijn" dorp Lokutu. De reis vanuit Oeganda door oorlogsgebied in noordoost Congo maakte een diepe indruk op me. De beelden van de kindsoldaten in Kisangani zijn in mijn geheugen gegrift. In 2003 bezocht ik de hoofdstad Kinshasa en in 2005 ging ik samen met Jan Bos weer terug. De directe aanleiding was deze keer een opmerking van mijn werkgever Roger Lenssen (Smart Group). Hij hoorde mijn verhalen over het leven in Congo en zei: "Ik wil graag wat doen!". Hij sponsorde tenues en ballen voor 9 voetbalteams. Een actie bij familie en vrienden leverde nog 40 ballen extra op. 

Een onderdeel van de reis in 2005 was een tocht naar Bondamba (ruim 300 km ten westen van Kisangani). Bondamba ligt ruim 40 km van de Congorivier en is alleen te bereiken met een motor/fiets over ruim 80 gammele bruggetjes. De mensen in Bondamba en omgeving hebben erg te lijden gehad onder de  Rwandese soldaten (vrouwen verkracht, geplunderd e.d.). Ik ontmoette in Bondamba een Congolese collega van Jan: André Babusia. Vanuit Bondamba arrangeerde André dat ik een groep pygmeeën kon bezoeken in het oerwoud. Het was een voettocht en een ontmoeting om nooit te vergeten. Tijdens een samenkomst nam één van hen het woord. Hij zei: "Wij zijn ook mensen, net als alle anderen, door God gemaakt. We worden echter niet zo behandeld door de mensen uit het dorp. Ze lachen ons uit. Ze zeggen, dat wanneer jij foto’s maakt, onze geest wordt meegenomen. Wij weten dat dat onzin is. Blijf ons herinneren en bid voor ons. Vertel overal dat wij ook mensen zijn!".

Op de avond voor mijn vertrek uit Bondamba vroeg ik André naar zijn droom. Hij vertelde dat hij zo graag zou zien dat alle vrouwen en meisjes kunnen lezen en schrijven. Hij had vrouwen een recept voor het maken van zeep gegeven, maar ze konden het niet lezen...  Ook zou hij graag de onderdrukking van de pygmeeën willen tegengaan. Ze vormen de laagste sociale klasse (nomaden van het oerwoud) en worden door de Bantoebevolking als hun eigendom beschouwd. Zijn warme verhaal  triggerde me: passie, daadkracht en bovenal een "mensen mens". Ik liet het geld dat ik kon missen achter. Ik vroeg hem daarmee aan de slag te gaan en beloofde hem vanuit Nederland te blijven steunen. Na mijn terugkomst vroeg een verslaggever tijdens een interview van L1-radio aan me of ik niet meer wilde doen. Deze opmerking was het laatste zetje dat eind 2005 leidde tot de oprichting van Stichting Bondeko "ontmoeting met Congo"".

Contact opnemen